به گزارش سراج24؛ حضرت آیتالله خامنهای، رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مردم قم به مناسبت سالروز قیام ۱۹ دی مردم این شهر در سال ۱۳۵۶ با استناد به تعدادی از آیات قرآن کریم بر مسئله اهمیت یادکردن ایام الله تأکید کرده و فرمودند: «از نظر جبهه باطل این ایّام غالباً کتمان می شوند یا انکار می شوند؛ حتّی به انکار هم می رسد! روز بیستودوّم بهمن کتمان می شود، روز سیزدهم آبان، روز نوزدهم دی، روز نهم دی، روز بیستونهم بهمن ــ قضیّه تبریز ــ روز تشییع شهید سلیمانی، روز تشییع شهید حُججی، اینها همه ایّامالله هستند؛ اینها را می خواهند کتمان کنند. اینها هر کدام یک مشعلی هستند که از نظر جریان باطل باید خاموش بشوند. جریان باطلی که در مقابل شما، در مقابل این ملّت، در مقابل این انقلاب قرار دارد، این مشعلها را برنمی تابد؛ اینها را باید نابود کند، مشعلها را خاموش کند. این درست نقطه مقابل قرآن است؛ قرآن ما را به یاد و ذکر اینگونه حوادث امر می کند: وَ اذکُر فِی الکِتابِ مَریَمَ اِذِ انتَبَذَت مِن اَهلِها مَکاناً شَرقیّا؛ حادثه مهمّ [حضرت] مریم نباید فراموش بشود؛ این باید در تاریخ بماند. وَ اذکُر فِی الکِتابِ اِبراهیم، وَ اذکُر فِی الکِتابِ موسیٰ، وَ اذکُر عَبدَنا اَیّوب، وَ اذکُر عَبدَنا داودَ ذَا الاَید، وَ اذکُر اَخا عادٍ اِذ اَنذَرَ قَومَهُ بِالاَحقاف؛ شاید ده مورد یا بیشتر در قرآن این جوری دارد: وَ اذکُر، وَ اذکُر.»
این ۷ آیه به ترتیب آیات ۱۶، ۴۱ و ۵۱ سوره «مریم»، ۴۱ و ۱۷ سوره «ص»، ۲۱ سوره «احقاف» و ۱۶۳ سوره «اعراف» هستند.
متن آیات:
آیه ۱۶ سوره مریم: «وَاذْکُرْ فِی الْکِتَابِ مَرْیَمَ إِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِهَا مَکَانًا شَرْقِیًّا» (و در این کتاب از مریم یاد کن، آنگاه که از کسان خود، در مکانى شرقى به کنارى شتافت.)
آیه ۴۱ سوره مریم: «وَاذْکُرْ فِی الْکِتَابِ إِبْرَاهِیمَ ۚ إِنَّهُ کَانَ صِدِّیقًا نَبِیًّا» (و در این کتاب به یاد ابراهیم پرداز، زیرا او پیامبرى بسیار راستگوى بود.)
آیه ۵۱ سوره مریم: «وَاذْکُرْ فِی الْکِتَابِ مُوسَىٰ إِنَّهُ کَانَ مُخْلَصًا وَکَانَ رَسُولًا نَبِیًّا» (و در این کتاب از موسى یاد کن، زیرا که او پاکدل و فرستادهاى پیامبر بود.)
آیه ۴۱ سوره ص: «وَاذْکُرْ عَبْدَنَا أَیُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الشَّیْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ» (و بنده ما ایوب را به یاد آور، آنگاه که پروردگارش را ندا داد که: شیطان مرا به رنج و عذاب مبتلا کرد.)
آیه ۱۷ سوره ص: «اصْبِرْ عَلَىٰ مَا یَقُولُونَ وَاذْکُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْأَیْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ» (بر آنچه مىگویند صبر کن، و داوود، بنده ما را که داراى امکانات [متعدّد] بود به یاد آور؛ آرى، او بسیار بازگشتکننده [به سوى خدا] بود.)
آیه ۲۱ سوره احقاف: «وَاذْکُرْ أَخَا عَادٍ إِذْ أَنْذَرَ قَوْمَهُ بِالْأَحْقَافِ وَقَدْ خَلَتِ النُّذُرُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَمِنْ خَلْفِهِ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنِّی أَخَافُ عَلَیْکُمْ عَذَابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ» (و برادر عادیان را به یاد آور، آنگاه که قوم خویش را در ریگستان بیم داد -در حالى که پیش از او و پس از او [نیز] قطعاً هشداردهندگانى گذشته بودند- که: جز خدا را مپرستید؛ واقعاً من بر شما از عذاب روزى هولناک مىترسم.)
آیه ۱۶۳ سوره احقاف: «وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْیَةِ الَّتِی کَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ یَعْدُونَ فِی السَّبْتِ إِذْ تَأْتِیهِمْ حِیتَانُهُمْ یَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَیَوْمَ لَا یَسْبِتُونَ لَا تَأْتِیهِمْ کَذَٰلِکَ نَبْلُوهُمْ بِمَا کَانُوا یَفْسُقُونَ» (و از اهالى آن شهرى که کنار دریا بود، از ایشان جویا شو: آنگاه که به [حکم] روز شنبه تجاوز مىکردند؛ آنگاه که روز شنبه آنان، ماهیهایشان روى آب مىآمدند، و روزهاى غیر شنبه به سوى آنان نمىآمدند. این گونه ما آنان را به سبب آنکه نافرمانى مىکردند، مىآزمودیم.)
این ۷ آیه و آیات متعدد دیگر را می توان آیات ذکر و یاد و به عبارتی آیات «ایامالله» نامید که شاید همگی را بتوان ذیل آیه ۵ سوره ابراهیم؛ «وَذَکِّرهُم بِأَیّامِ اللَّهِ» قرار داد که به نوعی یک دستورالعمل کلی درباره یادکردن روزهای تاریخی و بزرگداشت ایام الله است و این ۷ آیه در حقیقت معرفی تعدادی از مصادیق ایام الله در قرآن است.
اهمیت بزرگداشت ایامالله در این است که این روزها در واقع روز تجلی قدرت خداوند است که آن را از روزهای عادی متمایز می کند؛ روزهایی که هم یادآور قدرت قهر خداوند بر ستمگران و ظالمان است و هم زنده نگه داشتن نام بزرگان طول تاریخ اعم از زن و مرد و توجه دادن افراد به الطاف خداوند نسبت به این بندگان پاک است.
در واقع ایامالله زمانهایی است که اراده، مشیت و نشانههای وحدانیت و قدرت خدا به گونه ویژهای آشکار شده و علل و اسباب مادی و دنیایی از تاثیر افتاده باشد. به عبارتی ایامالله، تمام روزهای دارای عظمت در تاریخ زندگی بشر است که یکی از فرمانهای خدا در آن چنان درخشیده، که بقیه امور را تحتالشعاع خود قرار داده است.
از منظری دیگر هر روز که فصل تازهای در زندگی انسانها گشوده و درس عبرتی به آنها داده و ظهور و قیام پیامبری در آن بوده، یا طاغوت و فرعون گردنکشی در آن به قعر دره نیستی فرستاده شده و در مجموع هر روز که حق و عدالتی بر پا شده و ظلم و بدعتی خاموش گشته، همه آنها از ایام الله است.
لذا از مجموعه این ۷ آیه «ذکر» می توان چنین نتیجه گرفت که:
ـ یکی از وظایف رهبران دینی، بزرگداشت انسانهای پاک در طول تاریخ است و در این میان هیچ تفاوتی میان زنان و مردان وجود ندارد.
ـ یاد بزرگان یک الگوسازی و برنامه فرهنگی و تربیتی است.
ـ ملاک و معیار برای بزرگداشت شخصیتها، ارزشهای معنوی و فضایل اخلاقی آنهاست و لذا افراد فاقد این ارزشهای اخلاقی هر چقدر هم که بزرگ باشند نباید مورد تجلیل قرار بگیرند بلکه باید از آنها به منزله درس عبرت یاد کرد.
ـ آشنایی با تاریخ گذشتگان و یادآوری حوادث مهم تاریخی مایه درس عبرت است.
ـ یاد تاریخ گذشتگان عامل صبر در برابر سختیها و مشکلات است.
